Re-Life
คนเรานั้นเกิดมาเพื่ออะไรกันนะ?
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของผมแทบจะตลอดเวลา… ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ผมก็เห็นแค่เพียง สิ่งที่ทำให้ ผมต้องตั้งคำถามนี้
คนที่เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง มีชีวิตที่ดีตั้งแต่เกิดจนจากโกไป คนที่เกิดมาไม่มีอะไร และหายไป อย่างไม่มีตัวตน คนที่เกิดมาแล้วดิ้นรนให้มีชีวิต ไม่ว่าปลายทางจะเป็นยังไง สิ่งเหล่านี้ก็ทำให้ผม วนกลับมาที่คำถามเดิม
ตัวผมนั้นเกิดมาพร้อมด้วยฐานะที่ดี ในตระกูลที่ดี ถูกเลี้ยงดูมา…. อย่างที่เรียกได้ว่าพ่อแม่ แทบจะยกถวายทุกอย่างที่ผมต้องการให้ โดยที่ไม่ต้องพยายามอะไร ตอนนั้นผมก็คิดแค่ว่าผมนั้นโชคดี ผมมีสิ่งที่ต้องการได้ง่ายๆ และมันทำให้ผมไม่ใส่ใจที่จะพยายามใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
ตอนที่ยังเป็นเด็กผมมักจะได้ยินคำกล่าวที่ว่า พ่อแม่ที่โตมากับความลำบากมักจะเลี้ยงลูกให้สบาย ด้วยเหตุที่ว่า พวกเขาเคยลำบากกันมาก่อน และไม่ต้องการให้ลูกเป็นอย่างนั้น จนลืมคิดไปว่า ความลำบากที่พวกเขาพบเจอ ทำให้พวกเขาต่อสู้ดิ้นรนจนมีชีวิตที่ดีได้ในวันนี้ คนที่อยู่กับความสบาย มาตลอดจึงไม่อาจประสบความสำเร็จได้มากกว่าคนที่ดิ้นรนมีชีวิต

ผมไม่เคยคิดถึงมันอย่างจริงจัง จนกระทั่งวันนี้… วันที่ผมได้รู้ซึ้ง ถึงคำว่าไม่เหลืออะไรเลย….

“นี่เป็นเอกสารกู้ยืมของคุณพ่อของคุณ หนี้ที่ต้องชำระทั้งหมดคือ….”
เสียงของเจ้าหนาที่ธนาคารพูดถึงหนี้สินที่พ่อแม่ของผมมี ระหว่างการทำงานทั้งหมด ที่ผมไม่เคย ได้รับรู้ หรือสนใจมาก่อน จนกระทั่งพวกท่านจากผมไป ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์…
ผมเรียนจบมาด้วยบารมีเงินของพวกท่าน… ผมไม่เคยคิดตั้งใจไขว่คว้าโอกาสให้ชีวิตของตัวเอง ดีขึ้น สิ่งที่ผมทำคือใช้เงินของพวกท่านสร้างความสุขให้ตัวเองไปวันๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าพวกท่านต้องลำบาก ถึงเพียงนี้
เจ้าหน้าที่อีกหลายคนเข้ามาพูดเรื่องหนี้ เรื่องค้างชำระอีกหลายรายการ กว่าผมจะเคลียร์เรื่อง พวกนี้หมดก็ใช้เวลานานโข… ยังไม่รวมถึงหุ้นส่วนที่ฉวยโอกาสตอนที่พวกท่านเพิ่งเสีย เข้ามาแทรกแทรง บริษัท และยึดไปเป็นของตัวเอง…
มรดกที่เหลืออยู่ถูกนำไปใช้จ่ายหนี้สินที่เหลือ แม้กระทั่งบ้านที่ผมอยู่มาตั้งแต่เด็กหลังนี้
ผมกลายเป็นคนไร้บ้าน ไร้เงิน และไร้อนาคต… คนไม่มีความสามารถอะไรอย่างผม ไม่มีใครอยาก รับเข้าทำงาน แม้จะเป็นงานเล็กๆ ง่ายๆ ผมก็ยังทำไม่ได้
…เป็นคนไร้ค่าสมบูรณ์แบบ…
ตึกๆๆๆ
ผมเดินเตร็ดเตร่ตามตรอกซอยด้วยสภาพมอมแมม อาศัยข้างถนนเป็นที่ซุกหัวนอน เป็นคนจรจัด คนหนึ่งที่คนเห็นก็ได้แต่สมเพชเวทนา
“เฮ้อ… ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันคงจะตั้งใจทำอะไรมากกว่านี้” ผมบ่นพึมพัมกับตัวเอง แต่แล้วผมก็ต้องตกใจเมื่อมีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น
“ไม่จำเป็นต้องย้อนเวลากลับไปหรอกน่า…”
“นาย!” ผมร้องอย่างตกใจเมื่อหันไปพบกับเพื่อนวัยเด็กที่ไม่ได้พบกันมานานมากแล้ว
“ไง… ได้ยินว่านายกำลังลำบาก ฉันเลยถือโอกาสมาตอบแทนนายเรื่องที่เคยช่วยฉันเมื่อก่อน” เขาบอกผม อ่า คงเป็นตอนที่ผมช่วยเขาจากแก๊งเด็กเกเร ซึ่งนั่นหลายสิบปีแล้ว เขายังจำได้อีกหรือนี่…
“ฉันไม่มีเงินมากขนาดจะช่วยนายได้เลยหรอกนะ แต่ฉันมีสิ่งที่จะช่วยให้นายสร้างชีวิตที่ดีของ นายเองได้” เขาบอกผมพลางหยิบนาฬิกาดิจิตอล? ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ เขาหยิบมันออกมาแล้วส่งให้ผม
“ลองสวมดูสิ” ผมทำตามอย่างว่าง่าย และเมื่อสวมมันเสร็จก็มีภาพฉายออกมาจากนาฬิกา เป็นหน้าผู้ชายคนหนึ่งที่พูดด้วยเสียงโมโนโทน
/สวัสดี… ผมชื่อ แอนเดรียส ผู้ช่วยในการสร้างชีวิตของคุณ/
ผมอ้าปากค้างอย่างตกใจและมึนงงกับสิ่งที่ได้เห็น หันไปหาเพื่อนสมัยเด็กอย่างช้าๆ และพบกับ รอยยิ้มบางๆที่ส่งมาให้
“นี่เป็นนาฬิกาประดิษฐ์รุ่นพิเศษที่ฉันคิดค้นขึ้นมา มันทำงานได้ดียิ่งกว่าคอมพิวเตอร์เสียอีก และนั่น แอนเดรียส เป็นสิ่งที่เรียกว่า AI (Artificial Intelligent) เป็นปัญญาประดิษฐ์หรือ ระบบคอมพิวเตอร์ ที่สามารถประมวลผลเองได้ใกล้เคียงกับมนุษย์ เรียกว่าสมองกลก็ไม่ผิด”
“นาย… เอาของสุดยอดแบบนี้มาให้ฉันจะดีหรอ”
“เป็นการตอบแทนไงล่ะ อีกอย่าง ถึงนายได้ไป แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยชีวิตนายก็ไม่ดีขึ้นกว่านี้หรอก”
“ขอบคุณมาก… ฉันจะใช้โอกาสนี้ให้ดีที่สุดเลยล่ะ” ผมยิ้มและตอบรับเขาไป ก่อนจะหันมาสนใจ แอนเดรียสบนข้อมือของผม
“ไง แอนเดรียส”
/ผมได้รับข้อมูลสถานการณ์ปัจจุบันของคุณ และประมวลผลคาดการสิ่งที่จำเป็นต้องทำเอาไว้ เรียบร้อยแล้วครับ/
แอนเดรียสตอบกลับมา ผมยิ้มอย่างยินดีและกันไปขอบคุณเพื่อนเก่าอีกครั้ง
“นายแค่ทำตามที่เขาแนะนำให้ดีที่สุด ฉันเชื่อว่านายจะกลับมาสุขสบายเหมือนเดิม อ้อ ไม่ต้องกังวลเรื่องแอนเดรียส ระหว่างที่อยู่ข้างนอกนายแค่ใส่แว่นนี้ แอนเดรียสจะเปลี่ยนโหมดอัตโนมัต จากนั้นจะมีแค่นายที่เห็น และได้ยินเขา คนอื่นจะไม่เห็นอะไรหรอก”
“ได้… ขอบคุณมาก”
“ฉันหวังว่าเมื่อเราเจอกันอีกครั้งนายจะกลับเป็นนายคนเดิมนะ”
“ฉันก็หวังอย่างนั้น” เรายิ้มให้กันก่อนที่จะแยกกันไป
“เอาล่ะแอนเดรียส ฉันควรทำอะไร?”
/ขั้นแรก… เงินที่คุณพอจะเหลืออยู่สามารถลงทุนในระบบนี้ได้/
แอนเดรียสแสดงภาพแผนการลงทุนในเว็บไซต์หนึ่งขึ้นมา พร้อมทั้งอธิบายเรื่องการคำนวณ ผลลัพธ์ที่จะได้ ความเสี่ยง และการปันผลกำไรที่ผมต้องถามแล้วถามอีกด้วยความที่ไม่มีพื้นฐานอะไร ในหัวเลย
/ระบบนี้เป็นระบบเสี่ยงดวงครับ โดยปกติจะมีเพียงคนส่วนน้อยไม่กี่เปอร์เซ็นต์ที่มีโอกาส 1 ใน 10 ที่จะสามารถได้รับผลตอบแทน มันเรียกว่า การลงทุน แต่ถ้าหากคุณมีการเตรียมตัวที่ดีความเสี่ยงที่จะเสีย ผลประโยชน์จากการลงทุนก็จะต่ำลงไป/
“แล้วฉันต้องเตรียมตัวยังไงล่ะ”
/เป็นหน้าที่ของผมครับ… ผมได้คำนวณช่วงเวลา และโอกาส สุ่มนำตัวเลขต่างๆ มาประเมินดูแล้ว ผลลัพธ์ที่น่าจะใกล้เคียงกับปัจจุบันที่สุดมี….. ถ้าหากคุณเลือกลงทุนกับส่วนนี้ คุณมีโอกาส 89% ที่จะได้ รับกำไรจาการลงทุนครั้งนี้/
“ไม่ใช่ร้อยหรือ”
/แม้ว่าจะใช้การคำนวณละเอียดแล้วแต่โอกาสเสี่ยงก็ยังมีอยู่บ้าง เพียงแต่น้อยกว่าโอกาสที่จะ ได้ครับ/
“…ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่นะ”
/ลงทุนกับระบบนี้ ยืนยันนะครับ/
“อ่า… ยืนยัน”
/ขั้นตอนเสร็จสิ้น รอตรวจสอบผลการลงทุน/
“…แล้ว?”
/ระหว่างที่ระบบยังไม่ปิดรับการลงทุน เราก็ต้องรอไปก่อนครับ ในระหว่างนี้ผมจะแจ้งรายละเอียด สิ่งที่คุณจะได้หากการลงทุนประสบผล/
“ตกลง… เฮ้อ” ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ นี่ถ้าผมตั้งใจสมัยเรียนมากกว่านี้คงเข้าใจ เรื่องพวกนี้ได้ง่ายขึ้นสินะ?
/ระบบของผมจะทำการค้นหา และประมวลผลจากข้อมูลปัจจัยโดยรอบเกี่ยวกับสิ่งที่คุณสนใจ และหาผลลัพธ์ที่ใกล้เคียงกับสิ่งที่คุณต้องการมากที่สุดออกมา ในกรณีนี้ ผมนำประวัติการเงิน และความ สามารถของคุณมาประมวลผลแล้ว ได้ผลลัพธ์ว่าคุณควรเริ่มจากการลงทุนง่ายๆ ที่ความเสี่ยงต่ำ เพื่อให้ คุณมีเงินทุนมากกว่านี้ก่อน/
“อ่าฮะ”
/ผมคำนวณดูแล้วกับระบบนี้คุณมีโอกาสที่จะได้รับผลตอบแทนคุ้มค่ามากที่สุดเมื่อลบความเสี่ยง และค่าปันผลกับเจ้าของระบบออกไปแล้ว/
“แล้วถ้า ฉันได้รับผลตอบแทนนั้นมา ฉันควรทำยังไง?”
/อันดับแรกคุณควรใช้ธนาคารเพื่อเก็บเงินและสร้างดอกเบี้ยไว้เป็นทุนสำรอง และเงินทุนที่เหลือนำ มาลงทุนในส่วนอื่นๆที่มีโอกาสได้รับผลตอบแทนมากกว่าที่จะเสียเงินลงทุนโดยเปล่าประโยชน์/
“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันจะไม่เสียไปแบบไม่ได้อะไรเลยล่ะ”
/ผมได้ค้นหา รวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการลงทุนนั้นทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นความนิยมของคน ส่วนมาก แนวโน้มในอดีต การคาดการณ์ตลาด และอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อหาผลลัพธ์ที่มีเปอร์เซ็นต์ ผิดพลาดต่ำที่สุดออกมาครับ/
“ถ้ามันง่ายอย่างนั้นก็ดีไม่น้อยเลย”
/ระบบลงทุนแจ้งเตือนมาครับ ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับเงินปันผลจากการลงทุน คิดเป็นกำไร 20% ครับ/
“…” สมองของผมแทบจะหยุดการทำงาน ผมแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง… นั่น มันเป็นเรื่องจริงหรือ!!
ผมได้รู้ซึ้งถึงความอัจฉริยะของแอนเดรียส และการคำนวณที่แม่นยำของเขา ผมไม่ลังเลที่จะลงทุน ในส่วนที่เขาคำนวณว่าผมจะได้ แม้ว่าบางครั้งอาจจะได้น้อยกว่าที่คาด หรือไม่ได้เลย แต่มันก็น้อยครั้ง เมื่อเทียบกับครั้งที่ผมได้รับผลตอบแทนมากมาย
ผมมีเงินทุนมากพอที่จะสร้างบริษัทของตัวเองขึ้นมา แทนบริษัทของพ่อแม่ที่ผมเสียไป
“นี่แอนเดรียส… นายจะประมวลผลจากสิ่งที่ฉันพูดไปประเมินได้มั้ย”
/เปิดระบบรับข้อมูล… เชิญครับ… /
“ฉันคิดจะเปิดรับการลงทุน โดยที่ฉันจะใช้ระบบของนายประเมินผลตัวเลขที่มีแนวโน้มจะออก รางวัลในแต่ละเดือน คนที่เข้ามาลงทุนจะจ่ายค่าค้นหาตัวเลขที่ดีที่สุดโดยราคาจะสูงขึ้น หากความเสี่ยง ต่ำลง และจะคืนเลินถ้าหากคำนวณพลาด อย่างนี้เป็นไง”
/ประมวลผลข้อมูล… กำลังดึงฐานข้อมูลใหญ่…. ประมวลผลเปรียบเทียบ… แสดงผลลัพธ์… การลงทุนที่คุณบอกมานั้นสามารถทำได้ โดยการเปิดรับเงินลงทุนจากคนที่ต้องการตัวเลขที่ความเสี่ยงผิด พลาดน้อยที่สุด ในการซื้อสลากแต่ละเดือน โดยราคาจะสูงขึ้นเมื่อความเสี่ยงที่จะพลาดน้อยลง และคุณจะ คืนเงินให้นักลงทุนหากตัวเลขผิดพลาดเกินความคาดเคลื่อนที่คำนวณได้ ผลกำไรที่ได้รับ นักลงทุนจะได้ไป 60% และทางระบบจะได้ 40% จากการปันผล/
“อืม… ฟังดูดี… มาเริ่มกันเลยละกัน”
/รับทราบ… เริ่มคำนวณ…/
ผมรับเอาผลลัพธ์ที่แอนเดรียสหาได้มา และหาลูกค้าที่สนใจจะลองเล่นเสี่ยงดวง ซึ่งหาได้ทั่วไป ตามท้องถนน คนมีเงินส่วนมากชอบลงทุนเพื่อความสนุกกับเรื่องแบบนี้ และขณะเดียวกัน คนที่มีบ้าง ไม่มีบ้างก็พยายามที่จะเสี่ยงดวงให้มีมากกว่าเดิม
ในช่วงแรกลูกค้าของผมจึงมีแค่กลุ่มคนรวยที่อยากลองเล่นเสี่ยงดวงแบบใหม่ และเมื่อ ผลลัพธ์ออกมา คนที่ใช้ระบบของผมได้รับรางวัลมากขึ้น โอกาสพลาดน้อยลง คนที่อยากจะเสี่ยงดวงพลิก ชีวิตก็หันมาสนใจ และยอมที่จะเสี่ยงกับระบบที่เพิ่งจะรู้จัก และผลลัพธ์ที่ออกมาทำให้พวกเขาตัดสินใจ ที่จะเชื่อถือระบบของผม… อืม ของแอนเดรียส
ในระยะเวลาสองปีจากที่ผมไม่เหลืออะไรเลย ก็พลิกกลับมาเกลือกกลิ้งบนกองเงินกองทองได้ อีกครั้ง บริษัทให้บริการผลลัพธ์ที่ลดความเสี่ยงในการซื้อสลากของผมที่มีแอนเดรียสคอยซัพพอร์ตอยู่ ภายในก็เติบโตขยายใหญ่ และเป็นที่รู้จักจนมายืนอยู่ในจุดนี้…
“งั้นดิฉันขอเชิญประธาณ บริษัท Re-Life ขึ้นมาพูดคุยประสบการณ์เลยค่ะ”
“ขอบคุณครับ… ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าผมไม่ใช่คนมีความสามารถอะไร ผมแค่บังเอิญได้รับ ความช่วยเหลือจากเพื่อนเก่าคนเก่งของผมที่มอบระบบที่อัจฉริยะนี้ให้”
ผมนำเสนอระบบของเขา พร้อมกับแนะนำเพื่อนผู้มอบแอนเดรียสที่สร้างชีวิตใหม่ให้กับผม เขาช่วยอธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับแอนเดรียส และระบบคำนวณผลลัพธ์จากฐานข้อมูล
ตอนนั้นเอง เหล่านักลงทุนที่มาฟังก็สนใจ และมอบเงินลงทุนกับระบบของพวกผมเพื่อพัฒนา ระบบอย่างแอนเดรียสขึ้นมาอีก ผมยิ้มรับอย่างยินดี และได้เพื่อนเก่าที่ยื่นมือเข้ามาช่วยผมในวันนั้น เข้ามาร่วมงานอย่างเป็นทางการ แน่นอนว่าผมในตอนนี้สามารถให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่ากับความอัจฉริยะ ของเขาที่คิดระบบแบบนี้ขึ้นมาได้
“ฉันดีใจจริงๆ ที่เราเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้” เขาบอกกับผมขณะที่เราจับมือ ร่วมมือกัน
“ฉันก็ด้วย ต้องขอบคุณนายจริงๆ ตอนนี้เรามาร่วมมือกัน แบ่งปันผลร่วมกันเถอะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ผมยิ้มให้กับทุกคนในงาน และแอนเดรียสที่ตอนนี้ถูกโชว์อยู่บนจอขนาดใหญ่ และเริ่มกล่าวกับ ทุกคนที่ฟังอยู่อีกครั้ง
“ผมคงต้องบอกว่าผมดีใจ.. และขอบคุณ แอนเดรียส ระบบสุดอัจฉริยะที่ทุกท่านได้เห็นตอนนี้จริงๆ ที่พลิกชีวิตให้คนที่กลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไร ไม่มีบ้านให้ซุกหัวนอน ได้แต่เร่ร่อนข้างถนน กลับกลาย มาเป็น คนที่มีทุกสิ่งในวันนี้”
ผมยิ้มไปทางจอที่ฉายภาพการทำงานของระบบของแอนเดรียส และหันกลับมาพูดทิ้งท้ายเล็กน้อย
“ระบบสมองกลที่เรียนรู้รวดเร็ว คำนวณแม่นยำของเขา ทำให้ชีวิตของผม… เหมือนกับถูก Re-Life เข้าจริงๆ”

…. Re-Life เริ่มต้นวันใหม่ที่สดใสอีกครั้ง ….